Dlaczego Wolverine jest pijany w Tajnej Wojnie ?

Zanim przeczytałam komiks Tajna Wojna, przekartkowałam go porządnie, a uwagę moją natychmiast przykuł dosyć głupkowato się zachowujący Logan. Facet pojawia się nagle wychodząc z pokładowego wuceta i sypie porąbanymi tekstami, strzela głupkowate miny, o tak ....

No ok, myślę sobie, jedną z wielu twarzy Rosomaka, jest twarz niepoprawnego żartownisia, jednak jego żarty zawsze miały swoje miejsce i czas, były uzasadnione i nie tak przygłupawe .... przecierałam oczy ze zdziwienia, gdy po chwili dotarło do mnie, że .....Wolverine po prostu się urżnął na biedronkę ;))). Na szczęście, uffff...odetchnęłam z ulgą, bo w takim razie ....wszelkie dziwaczne odzywki mają już wytłumaczenie i w moich oczach nabierają zupełnie innego wyrazu.  Hurra - taki Wolverine to już zupełnie normalny Wolverine, bowiem każdemu może się zdarzyć i gadać od rzeczy!
Ale, prawie w tej samej chwili zadaję sobie pytanie "A właściwie to dlaczego Logan jest pijany?", pytanie zasadne, gdyż z innych komiksów pamiętam, że ten gość jest na alkohol odporny, nad czym sam często  i głośno ubolewa. Zobaczcie, nawet Peter Parker (aka Spider Man ) nie krył zdumienia widząc najpopularniejszego członka X-Men w takim stanie:

Co się stało, że Wolverine nagle się zaprawił ? Czyżby stracił swoje zdolności mutanta ? No oczywiście nie. Pytanie to pewnie krąży po głowie wielu czytelników, o ile tylko znają oni odrobinkę tę barwną postać. Cóż wszystko musi mieć swoje wytłumaczenie. Dla mnie najprostszym jest chęć wprowadzenia przez scenarzystów elementu zaskoczenia dla czytelnika i rozruszania jego przywykłej do starych schematów wyobraźni. Wolverine, najprawdopodobniej na dłuższą metę nie może pozostać pijany, tak jak ma to miejsce w przypadku przeciętnego Nowaka, jednak może w chwili intensywnego spożycia mocniejszego alkoholu, odczuwa w głowie lekki szmerek, co się przekłada na takie, a nie inne, rubaszne zachowanie. Możliwe, że nie zobaczymy Logana zbitego z nóg gdzieś pod drzewem, ani słaniającego się po podłodze z upojenia. Chwilowe łaskotki w głowie to zupełnie inna sprawa, tak jak to,  że nasz ulubiony bohater może być przejechany walcem, a po pewnej chwili znowu rzuca się w wir walki. Taka chwilowa słabość - uniemożliwiająca przez krótki okres czasu stawianie czoła przeciwnościom.  Prosto to sobie wywiodłam, co nie?

Pijany Logan jest zabawny - zachowuje się jak niepokorny nastolatek i zupełnie nie przypomina poważnego, pochmurnego Wolverine'a. Rwanie laluni z obsługi - rewelka :

No a co poza tym ? Pomijając świetnie przedstawionego Wolviego, który, jak dla mnie przynajmniej, mógłby tak wyglądać już do końca świata  - ze swoją rozwichrzoną, niesforną czupryną i prawdziwie zawadiackim lookiem ....jak tutaj :

lub tutaj:

....trzeba przyznać, że komiks został namalowany boooosko. Ilustracje po prostu zapierają dech w piersiach. Tajna Wojna jest najzwyczajniej w świecie pięknym komiksem. Dlaczego ? Bo malował ją chłopak z Włoch - Gabrielle dell'Otto, a któż lepiej od Włochów zna się na pięknu i sztuce ? Prawdziwy rarytas dla oczu ...looknijcie na Daredevil'a szarżującego pośród bezkresów marvelowskiej nocy :

Sama lektura komiksu jest porywającym doświadczeniem. Wartka, trzymająca w napięciu akcja, udane dialogi i ciekawe zakończenie + wspomniane rewelacyjne rysunki to chyba wystarczająca rekomendacja. Naprawdę świetnie się bawiłam i dlatego zdecydowanie i gorąco polecam - nie tylko fanom świata Marvel.
Ten właśnie album, jak na razie, stawiłabym w ścisłej czołówce komiksów wydanych do tej pory przez Hachette w ramach Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela. Ściślej to ujmując jest to dla mnie na razie numer 2, zaraz po Mrocznej Phoenix.

Skany zaczerpnięte z 17-tego Tomu Tajna Wojna, Hachette, seria - Wielka Kolekcja Komiksów Marvela.

New X-Men Imperialni momenty - Emma Frost ze złamanym nosem i inne

New X-Men Imperialni został wydany przez Hachette, jako 21 tom Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela. Właśnie jestem świeżo po jego lekturze i z czystym sumieniem mogę napisać, że lekko się wynudziłam, z drobnymi wyjątkami.

Jeden z ciekawszych epizodów to złamany nos Emmy Frost ;) Proszę, oto jak do tego doszło - Emma w pewnym momencie po prostu zaliczyła cios w nos od jednego ze strażników Johna Sublime

Emma jest wściekła, nie tylko z powodu potwornego bólu, ale  i z powodu poniesionych strat finansowych no i oczywistego uszczerbku w wyglądzie. Zoperowanie nosa kosztowało 20 tys. dolarów, które to pieniądze zostały  wyrzucone w błoto za sprawą jednego ciosu bezmózgiego strażnika.
Emma nie daruje takiej straty i szybko uwalnia się ze śmiertelnej pułapki:

Szybko jak tylko może kieruje się do sprawcy swej niedoli, aby wymierzyć mu sprawiedliwość :) Wygląda rzeczywiście nieciekawie - nos rozkwaszony jak po walce bokserskiej ...

Mimo tak fatalnie prezentującego się nosa, już kilka rozdziałów dalej po tak dotkliwej kontuzji pozostaje tylko ślad w postaci drobnego plasterka :

To raczej rzadki przypadek, żeby w świecie mutantów, gdzie na porządku dziennym przybysze z różnych krain ciskają naszymi bohaterami o ziemię, jeden cios w nos sprawił tyle zamieszania.

Jak napisałam komiks jako całość był dla mnie średnio zajmujący, ale z wyjątkami. Takim wyjątkiem jest rozdział gdzie Emma Frost i Jean Grey nurkują do świadomości Cassandry Novy, by uratować profesora Xaviera (The New X-Men 121).  Ten rozdział autorstwa Granta Morrisona i Franka Quitely'ego czyta się, a właściwie ogląda, gdyż nie ma tam dialogów, z wielką przyjemnością. Ta część komiksu jest wizualnie piękna i podobnie jak inne produkcje pozbawione słowa pisanego, wymaga  wzmożonej uwagi czytelnika.

Na początku rozbawia nas Emma Frost, wyjmując piersiówkę i pokrzepiając się przed trudną misją.

Potem dziewczyny zabierają nas ze sobą do chorej świadomości Cassandry, gdzie podziwiamy piękne krajobrazy senne.Momentami miałam wrażenie, że oglądam Moebiusa. 

W tym rozdziale przyglądamy się pojedynkowi Cassandy z Xavierem, gdy byli oni jeszcze w łonie matki. Ten pojedynek trzeba zobaczyć:

Do zabawniejszych momentów należy misja Smasher'a, który pędzi na ziemię by ostrzec X-Men. Jako "jedyna istota, która potrafi się przedostać przez kosmos bez wspomagania" dociera na ziemię i ....

....mamrocze na pastwisku, wśród stada krów, gdzie wylądował ...

Autorzy chcieli, by scena była spektakularna, bo na niebo, pastwisko i krowy poświęcili aż dwie strony. Opłaciło się - efekt został osiągnięty. 

Największym rozczarowaniem tego wydania są dla mnie rysunki Igor 'a Kordey 'a. Niestety nie potrafię przez nie przejść "obojętnie". Zobaczcie sami, w jego rękach nic i nikt nie wygląda normalnie:

Logan, rzadko wyglądał gorzej. 30 lat imprezownia, palenia, picia i ćpania mogłoby dać taki rezultat, ale na Rosomaka nie działają te i inne trucizny z uwagi na jego zdolność do szybkiej regeneracji. Jedyne wytłumaczenie dla tak fatalnego wyglądu Logana, to złe samopoczucie Igora, gdy miał w ręku ołówek.... 

Jean Grey  - gabinety depilacji laserowej będą wyć z rozkoszy jak to zobaczą. Tak krzaczastych brwi rudowłosa telepatka nie miała chyba nigdy.

Ta sama strona komiksu, dwa kadry dalej, ta sama Jean. Brwi jakby wróciły do normy, jednak Jean niekoniecznie. Wygląda jak narkomanka z długim stażem. 

Gladiator ze Straży Imperialnej też nie jest sobą. Miał być skrót postaci, a wyszedł wyrośnięty smerf z głową wbitą w klatkę.

Taka kreska bardziej przypomina styl polskiego komiksu niezależnego o dzieciakach z blokowisk lub hiphopowcach, ale nie nadaje się dla ilustrowania przygód mutantów. 

Każdy potrafi narzekać - to prawda, ale za 39,99 należy mi się odrobina przyjemności, no nie ? Chciałabym malować tak jak Ci Panowie (nawet jak Pan Igor), szczerze. Póki co cieszę się, że mogłam  przeczytać ten komiks, bo X-Men to moi starzy, dobrzy znajomi, a przecież wszyscy lubimy wpadać do znajomych po latach i zapytać "jak leci". 

Sięgnę po ten album za jakiś czas, może wtedy spojrzę na tę opowieść przychylniejszym okiem.

Skany pochodzą z New X-Men Imperialni, wydanie Hachette, 2013.

Daredevil Essential Tom 1 Mandragora 2006 - komiks nie dla dorosłych

Komiksy zauroczyły mnie, gdy miałam 10 lat i od tamtego czasu, hobby to mnie prześladuje, to opuszcza - tak już chyba zawsze zostanie. Gdy zaczynałam zbierać komiksy, w Polsce nie było wielkiego wyboru pod tym względem, a i możliwość zakupu wydań zagranicznych, była bardzo ograniczona. Dzisiaj wydaje się to nieprawdopodobne dla nastolatków, bo przecież losy ulubionych bohaterów można śledzić nabywając komiksy w internecie, w sklepach polskich lub ściągając je z zagranicy, ewentualnie, czytać wersje elektroniczne. Jako początkująca fanka komiksów, mając limitowany dostęp do wydań oryginalnych, byłam zdana na to, co zaserwował mi ulubiony na tamte czasy wydawca - Tm-Semic, a że komiksów o Daredevilu nie wydawali regularnie, tak jak X-Men czy Batmana, o "Diabełku" wiedziałam niewiele, znając tę postać jedynie z epizodów (Elektra, Mega Marvel, etc.). Po latach wydawnictwo Mandragora zdecydowało się wypuścić komiks-cegłę, będącą zbiorem pierwszych amerykańskich zeszytów o Daredevilu. Akurat w roku 2006 moją pasją były komiksy europejskie, nie amerykańskie, których większości pozbyłam się lata wstecz, toteż historyjki o nieznanym mi herosie, i to w dodatku w czerni i bieli, nie wzbudziły mojego entuzjazmu. Dzisiaj, jakiś impuls kazał mi się zainteresować tą postacią i, powiedzmy szczerze, przy okazji studiowania serii komiksów Marvel od Hachette, pozaglądać do korzeni.

Polskiego Essential'a nabyłam korzystnie- nie kosztował mnie nawet 20 zł. To ogromny plus ( dodatni !), szczególnie gdy się ma w planach na najbliższe miesiące zakupy kolejnych komiksów.  Nabywając tę pozycję nie miałam złudzeń i byłam świadoma, że lektura nie będzie należała do łatwych. Komiksy z lat 1960-tych to głównie produkty dla dzieci, nie mamy tam przekleństw, seksu, brutalnej przemocy, wszystkiego co tak naprawdę jest częścią współczesnych komiksów, będących w zasadzie lekturą dla dorosłych. Tamte stare komiksy były tworzone z myślą o dzieciach, ale dzieci zaczęły dorastać, i w latach 80-tych, ci sami chłopcy, którzy  zaczytywali się opowiastkami o Pająku w 1965 roku, mieli zupełnie inne zapotrzebowanie na fabułę 20 lat później. Z dzieciaków zrobili się dorośli ludzie z problemami dorosłych, o których trzeba pisać także w komiksach, aby zatrzymać publiczność.

Na razie zapoznałam się z pierwszymi 11 zeszytami zgromadzonymi w polskim wydaniu Essential Daredevil Tom 1 z Mandragory i ze zdumieniem stwierdzam, że jest to podróż do krainy dzieciństwa, gdzie przestępcami są najzwyklejsi ludzie, często pyszałkowaci, ze zwykłymi słabostkami, popełniający całkiem przyziemne przestępstwa, jak ustawianie walk bokserskich, oszustwa podatkowe czy kradzieże. Jedynie domieszka przedziwnych strojów i " nabytych " umiejętności ekstra robi z nich "plugawych arcyłotrów". Historyjki są niewinne, nie ma tam bluzgów (hę, na razie jestem na 11 rozdziale), prostytucji, narkotyków - nie ma nawet mowy o umieraniu.

Essential nie jest łatwy dla dorosłego czytelnika przyzwyczajonego do ciętych dialogów i zwrotów akcji, gdyż komiksy tam zaprezentowane pochodzą z zamierzchłych czasów, gdy tworzyło się je z myślą o dzieciakach. Jeżeli chcesz przeczytać te komiksy i nie zanudzić się na śmierć, musisz wiedzieć po co czytasz. Jeżeli masz skończone 15 lat, to Twoim celem prawdopodobnie nie jest dobra zabawa. Essential Daredevil tom 1 czytasz dla poznania. Poznania głównego bohatera, poznania jego wrogów, strojów, sposobu narracji, historii przygód.

Ja z takim zamiarem poznawczo-ciekawskim sięgnęłam po tę cegłę i nie zawiodłam się. Daredevil to idealny superbohater bez skazy, co dorosłych czytelników może oczywiście denerwować, z wiadomych powodów. Archaiczny sposób narracji rozbawił mnie, podobnie jak wymyślne przebrania opryszków, którzy co kadr tryskają groteskowym zarozumialstwem.

Jak dotąd, moim ulubionym antagonistą jest Matador (Daredevil nr 5) - czytając rozdział z jego udziałem roześmiałam się nie raz, nie dwa razy.

Matador zrezygnował ze spluwy i innych współcześniejszych rodzajów broni na rzecz koca (mulety), którym skutecznie obezwładnia swoich przeciwników. Tak oto, rzucając muletą,  skutecznie uziemia naszego Daredevila, który w ułamku sekundy analizuje swoje położenie i dochodzi do oczywistego wniosku, że nie jest w stanie się wygrzebać się spod płachty. 

Matador korzysta z chwili, by okładać swego wroga pięściami i jakby tego było mało, daje wyraz swojej bezwzględności informując ofiarę, jak perwersyjną przyjemnością jest móc go poniżyć, a na odchodnym zapowiada Śmiałkowi koniec kariery. 

Matador nie spoczywa na laurach. Właśnie szykuje się do popełnienia arcyzuchwałego przestępstwa, którym jest obrabowanie fabryki alarmów antywłamaniowych. 

Obezwładniając strażnika, korzysta ze swej niezawodnej broni:

Pełen hiszpańskiego temperamentu Matador nie marnuje chwili, żeby dokładnie poinformować wszystkim o tym co robi  i popysznić niezwykłymi umiejętnościami.....

Od umiejętności Matadora, jeszcze bardziej niezwykłe są motywy jego działania ...(tu naprawdę nie mogłam wytrzymać ze śmiechu) ....

...i Matadorowi wcale nie przeszkadza, że jego skradzionych skarbów będą strzegły alarmy antywłamaniowe, które wykrada pokonując zabezpieczenia antywłamaniowe ich strzegące, prawdopodobnie te same, które są przedmiotem kradzieży (prawdziwy mętlik). Takie drobiazgi oczywiście nie mają znaczenia - ważne, że jest łotr, stanowi zagrożenie i należy go wyeliminować :).

W ten oto sposób Matador stał się moim ulubieńcem tego wydania (czy go jeszcze spotkamy ? - tego nie wiem, bo jak już napisałam, serii o Daredevilu nigdy nie śledziłam).

Inna ciekawa postać to Sowa,  człowiek o niewiadomym nazwisku ale klarownie sportretowanym profilu przestępczym - "najbezwzględniejszy finansowiec wszechczasów", osoba plugawa, o mrożącym krew w żyłach spojrzeniu. 

Już sam fakt, że jest "finansowcem" nie wróży nic dobrego ;) Pan Sowa finansowymi machlojkami dorobił się fortuny,  a teraz ma zamiar poszerzyć swoje spektrum działalności, "robiąc karierę w zbrodni". Oczywiście jest podły i bezwzględny i  nie ma z tym żadnych problemów ..... . W zdobyciu majątku pomógł mu jeden kreatywny księgowy .....

....za którego drogocenne usługi Pan Sowa odwdzięcza się po swojemu .... 

I gdyby nie fakt, że jakimś cudem pan Sowa posiadł umiejętność latania, można by go zaliczyć do grona zwyczajnych adwersarzy-biznesmenów, jacy są stałym elementem opowiastek o superbohaterach (a tacy są zazwyczaj najniebezpieczniejsi, dysponujący najniebezpieczniejszą bronią - pieniędzmi).

Pan Sowa szybko do teamu skrzykuje sobie pomagierów , Goryla Horgona- prostego osiłka o fizjonomii małpy i Sama Simmsa - biegłego we władaniu bronią :

W jednym z rozdziałów spotykamy starego dobrego znajomego - Electro ;). Dowiadujemy się o tym, jak Electro stał się tym, kim jest, zanim przestał być przeciętnym elektrykiem.......

Należy pamiętać,  że nie wszyscy złoczyńcy chcą od razu przejąć kontrolę nad światem, czasem to jest ewolucja  z łotra w arcyłotra ......

Umiejętności Daredevila prezentują się nader skromnie, nie potrafi latać ani strzelać ogniem z palców. Ma jednak wyostrzone zmysły słuchu i dotyku, a także smykałkę do majsterkowania  - w oka mgnieniu, ad hoc potrafi skonstruować wymyślny pocisk ....

...a także sprytnie unieruchomić przeciwnika tym co pod ręką .....

Mimo że komiks stary, to niekiedy można przeczytać jakąś zabawną kwestię ...

Lub nawet dwie ...

Wrogowie to głównie przeciętni, zwykli ludzie, pałający nieprzeciętną żądzą posiadania lub władzy, tylko poprzebierani w dziwaczne stroje... a superbohater to po prostu zwykły człowiek, który stawia czoła niegodziwościom wyrządzanym przez tych zwyczajnych opryszków. Odrobina niezwykłych mocy jest dla okrasy i rozbudzenia wyobraźni, spowicia przeciętnych przestępstw, jakie popełniane są na co dzień w realnym świecie aurą niesamowitości i fantazji.

Dla kogo jest ten komiks ?
Dla fanów komiksów, dla fanów postaci Daredevila, dla ciekawskich, dla kolekcjonerów i pasjonatów ....dla każdego, kto zdaje sobie sprawę, że komiks jest żywy i ewoluuje. To dzieciństwo utracone, świat, w którym duzi się czują nieswojo, zakażeni bakteriami dorosłości.

Wszystkie skany pochodzą ze zbiorczego, polskiego wydania pierwszych  komiksów o Daredevil'u,  Essential Daredevil, tom 1, wydanego przez wydawnictwo Mandragora w 2006 roku.